اندوه هر کس و هر جا، تلنگری ست

تا خون ز زخم یاد تو از نو روان شود

این پیرِ آه

فریاد گردد و بار دگر جوان شود.

توت بلند

رهگذران را نشانه بود

در دشت بیکرانه و بی آب،

اینک نشانه نیست :

هر جای دشت، مثل دگر جای و

مبهم است

بی تو کران به کران دشت

خشک

ولی من

بی سایه سار تو در دور دست

دلگرم نیستم.

اندوه تو این جا

و من .

من و تو

در کنار هم

در خیال خام.

آبان بود که آب زلال نگاهت مرا تطهیر کرد و من رهیدم از همه جز تو. آبان بود که دست هایت در شب بارانی تنم را به آتش کشید. آبان بود که رفتی و اشک ها دوباره مرا تطهیر کردند اما من به ما قبل تو ما قبل عشق ما قبل زندگی پرتاب شدم . آبان میلاد و ارتحا